Οικονομική κρίση: Πάμε ολοταχώς για κραχ

700115-150420113144-money-bomb-780x439.jpg

28-05-2016 7:09

Η πλεονεξία υπήρξε πάντοτε κακός σύμβουλος, τόσο για τις κοινωνίες όσο και για τις οικονομίες του πλανήτη. Έχοντας διανύσει ήδη την πρώτη 15ετία του 21ου αιώνα και έχοντας υποστεί αλλά και προκαλέσει ανήκεστο βλάβη, με τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια, στην παγκόσμια οικονομία, τα golden boys προετοιμάζουν, για ακόμη μία φορά, ένα μεγάλο κόλπο.

Αφού ξεζούμισαν τους πολίτες με φόρους και αφού συνέτριψαν τα κεντρικά κράτη για να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα τώρα σκέπτονται να προχωρήσουν στην κόλαση. Τα «χρυσά παιδιά» των τραπεζών, που πρωταγωνίστησαν στην κρίση του 2008-2012, με την κατάρρευση της Lehman Brothers και τη «φούσκα» των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων δολαρίων που έβαλε χώρες ολόκληρες να βρεθούν στο χείλος της πτώχευσης, επιχειρούν τώρα να συνεχίσουν το ανοσιούργημά τους, επαναλαμβάνοντας τα ίδια ακριβώς λάθη.

Με τις αποπληθωριστικές τάσεις, ιδίως σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να εξακολουθούν να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, η πραγματική οικονομία παραμένει στάσιμη ή συρρικνώνεται, καθώς ο πλούτος απορροφάται από τις αγορές. Και την ίδια στιγμή, οι κεντρικοί τραπεζίτες, αντί να δώσουν λύση, παρέχοντας κίνητρα για νέες επενδύσεις, ακολουθούν την «κλασική» συνταγή της καταστροφής: τυπώνουν ολοένα και περισσότερο χρήμα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ολοένα και μεγαλύτερες χρηματοπιστωτικές «φούσκες», με πλούτο-χαρτούρα, ο οποίος διαχέεται παντού, στα ομόλογα, στις μετοχές και στα ακίνητα, όπου έχουν, δηλαδή, τοποθετηθεί τα νέα χρήματα.

Την ίδια στιγμή, η διατήρηση της πολιτικής των αρνητικών επιτοκίων δίνει περισσότερο κίνητρο στους κερδοσκόπους να «τζογάρουν» και, συνεπώς, να ρισκάρουν ακόμη περισσότερο. Κι έτσι, η οικονομία ως σύνολο οδηγείται στο Σχέδιο «Τελική Λύση», το οποίο αρέσκονται να εφαρμόζουν τα «golden boys».

Οικονομική και κοινωνική εξόντωση δίχως έλεος…

Ξεκινάει, λοιπόν, κάπως έτσι: οι τράπεζες πιέζουν τις επιχειρήσεις, σφίγγοντας την «κάνουλα» της πραγματικής ρευστότητας. Οι επιχειρήσεις, υπό το δυσμενές οικονομικό κλίμα και με δεδομένες τις πολιτικές λιτότητας, επιχειρούν να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους, υιοθετώντας αυτοκτονικές πολιτικές εταιρικής διαχείρισης, όπως είναι οι μειώσεις μισθών και το μέτρο των απολύσεων.

Ταυτόχρονα, οι εθνικές κυβερνήσεις, προκειμένου να διατηρήσουν την εύνοια και τη στήριξη των αγορών ή ακόμη και των δανειστών τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, προχωρούν σε δραστικές περικοπές δαπανών. Τούτο θα ήταν καλό, εάν επρόκειτο για αλόγιστες σπατάλες, όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι: «ψαλιδίζονται» οι δαπάνες για την Υγεία, «πετσοκόβονται» οι μισθοί και οι συντάξεις, μειώνονται τα κονδύλια για τις υποδομές, συρρικνώνονται οι προϋπολογισμοί για την Παιδεία. Η φτώχεια, η ταπείνωση και η εξαθλίωση δημιουργούν ένα επικίνδυνο τρίπτυχο, ένα «εκρηκτικό» μείγμα, με ολέθριες συνέπειες για την εκάστοτε κοινωνία.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σε βραχυπρόθεσμο στάδιο, ύφεση με υψηλούς ρυθμούς ανεργίας, δραματική μείωση του ΑΕΠ, ενώ σε μεσοπρόθεσμο στάδιο συνεπάγεται την διάλυση της πραγματικής οικονομίας, αφού δεν παράγεται απολύτως τίποτα. Το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι, κατά συνέπεια, απολύτως προβλέψιμο: κραχ, δηλαδή οικονομική κατάρρευση. Στο παράδειγμα της Ελλάδας, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ύστερα από έξι χρόνια Μνημονίων έχουμε βιώσει όλα όσα αφορούν μέχρι και το μεσοπρόθεσμο επίπεδο, τότε είναι απόλυτα λογικά να αντιληφθεί κανείς τι επακολουθεί…



ΠΗΓΗ : Newsbomb.gr


loading...