Η περιπέτεια του μικρού Αφγανού και ο αγώνας για την επιβίωση του στο ταξίδι της μετανάστευσης

682312-img_1447.jpg

26-03-2016 13:35

Τα όνειρα του μικρού Αζάζ βούλιαξαν στο λιμάνι του Πειραιά μετά από ένα περίπου μήνα που προσπαθούσε να φτάσει στην Ελλάδα με την οικογένειά του.

Της Μαρίας Γιαχνάκη

Ο μικρός Αφγανός που με την ιστορία του απεικονίζει μια σκληρή πραγματικότητα, την οποία βιώνουν χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες και μετανάστες έγινε συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε Τούρκους εμπόρους, Αφγανούς μετανάστες και Αμερικανούς ακτιβιστές λόγω της γνώσης της αγγλικής γλώσσας. Μοιραία έγινε ο άνθρωπος που έπρεπε να συνεννοηθεί ακόμη και για τις μεταφορές τους από την Τουρκία στην Ελλάδα και για όλη την διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσουν μέχρι να φτάσουν στα ελληνικά νησιά.

Τον Αζάζ, για τον οποίο είχαμε αναφερθεί σε προηγούμενο ρεπορτάζ μας στο newsbomb, τον είχα γνωρίσει στην Σμύρνη όπου έμενε ήδη 20 μέρες περιμένοντας να έρθει η μέρα της αναχώρησης για την Ελλάδα.

Έφυγε κυνηγημένος από τους Ταλιμπάν, με την οικογένειά του αφού σκότωσαν τον πατέρα του.

Με τη μητέρα του, τη γιαγιά του και τον αδελφό του έφυγαν από το Αφγανιστάν για την Σμύρνη, ξόδεψαν χιλιάδες ευρώ στη μεταφορά τους και ακόμη περισσότερα στους Τούρκους εμπόρους που κάθε μέρα τους υπόσχονταν ότι θα τους περάσουν απέναντι, αλλά αυτή η μέρα δεν ερχόταν ποτέ.

Το αποτέλεσμα ήταν να παραμένουν σε ένα πανδοχείο στο ιστορικό κέντρο της Σμύρνης αλλά τουλάχιστον όχι στον δρόμο, όχι στο κρύο, όχι στην βροχή όπως χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες στην Ελλάδα που έδιναν μάχη με τις λάσπες. Όταν συναντήθηκα με τον μικρό Αζάζ του εξήγησα ότι οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι πολύ κακές λόγω των κλειστών συνόρων αλλά εκείνος μου απάντησε ότι πρέπει να περάσουν απέναντι για να συνεχίσουν την προσπάθειά τους για την Γερμανία όπου τους περίμεναν οι συγγενείς τους.

«Εδώ όσο μένουμε χαλάμε χρήματα και στο τέλος δεν θα έχουμε τίποτα να συνεχίσουμε το ταξίδι μας για την Ευρώπη. Οι Τούρκοι έμποροι ζητάνε να κάνουμε βρώμικες δουλειές αν δεν έχουμε χρήματα. Αλλά αυτό δεν επιτρέπεται στην μητέρα μου, ούτε εμείς δεχόμαστε αυτό που κάνουν άλλες γυναίκες οι οποίες για να μαζέψουν χρήματα εκδίδονται»

Με την βοήθεια του μικρού και της μητέρας του συνειδητοποίησα ότι το κύκλωμα που τους είχε αναλάβει στην Τουρκία ήταν αδίστακτο.

Τους είχαν πάρει όλα τα χρήματα ως προκαταβολή για να περάσουν απέναντι και μετά τους καθυστερούσαν για να τους αναγκάσουν να βρουν κι άλλα χρήματα για να πληρώσουν το ταξίδι τους προς την Ελλάδα.

Απέναντι από το πανδοχείο οι Τούρκοι έμποροι είχαν στήσει το στρατηγείο τους από όπου έλεγχαν τα πάντα, ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε στα πανδοχεία. Όποιος ξέμενε από χρήματα ήξερε που θα τους βρει.

Το βράδυ εκείνο η ζωή του Αζάζ και της οικογένειά του άλλαξε. Οι Τούρκοι δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την επίσκεψή μου στο πανδοχείο των μεταναστών, ούτε την επαφή μου με τον μικρό Αφγανό. Το απόγευμα με ανάγκασαν να φύγω και το ίδιο βράδυ πήραν την οικογένεια και την μετέφεραν στο Τσεσμέ.

IMG 1452

Το μήνυμα του μικρού ήρθε στο κινητό μου το ξημέρωμα στο οποίο μου έγραφε ότι τους μετέφεραν με αυτοκίνητο χωρίς παράθυρα σε μια περιοχή που απείχε περίπου 2 ώρες. Στο δρόμο τους σταμάτησαν αστυνομικοί οι οποίοι απλώς άνοιξαν τις πόρτες, τους είδαν μέσα στο αυτοκίνητο και μετά τους άφησαν να περάσουν σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

Φτάνοντας στο Τσεσμέ έμειναν εκεί για άλλες 5 μέρες σε ένα ξενοδοχείο με πισίνα, στο οποίο έμεναν πολλοί μετανάστες.

Εκεί τους φρόντιζαν Αμερικανοί ακτιβιστές οι οποίοι τους έδιναν φάρμακα τρόφιμα ρούχα και κουβέρτες.

«Το περιβάλλον που μένουμε εδώ μου γράφει ο μικρός ,είναι καλύτερο από το προηγούμενο αλλά η μαμά έδωσε κι άλλα χρήματα γι’ αυτό στους εμπόρους μας. Το ξενοδοχείο έχει και πισίνα αλλά κανείς μας δεν ενδιαφέρεται διότι θέλουμε να φύγουμε».

IMG 1447

Η αλληλογραφία μου με τον μικρό συνεχίστηκε μέσω τηλεφώνου, ενώ μου έστελνε φωτογραφίες για την διαμονή του, η οποία αληθινά ήταν αξιοπρεπής.

Τότε μου έκανε μια ερώτηση που άργησα να του απαντήσω διότι πραγματικά δεν ήξερα τι να του πω.

«Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η καλύτερη λύση να μείνουμε εδώ ή να έρθουμε στην Ελλάδα; Θέλουμε να τελειώνουμε το ταξίδι αλλά τι νομίζετε εσείς;»

Έχοντας δει τις φωτογραφίες της διαμονής του στο Τσεσμέ και τις συνθήκες ντρεπόμουν να του μιλήσω για τις απάνθρωπες συνθήκες στην Ελλάδα όμως και τα σύνορα ήταν κλειστά.

«Είναι καλύτερα να μείνετε εκεί , του γράφω, στην Ελλάδα οι συνθήκες δεν είναι καλές, τα σύνορα είναι κλειστά θα εγκλωβιστείτε και δεν θα μπορείτε να ζήσετε ανθρώπινα».

Ο μικρός μου ξανάγραψε σε λίγες μέρες στέλνοντάς μου φωτογραφίες αυτή την φορά από τα Βουρλά άλλη παραλιακή περιοχή όπου βοηθούσε τους ακτιβιστές να συνεννοηθούν με τους πρόσφυγες που δεν μιλούσαν αγγλικά.

IMG 1449



ΠΗΓΗ : Newsbomb.gr


loading...