«Φοράω ρούχα, κολονίζομαι και…έτοιμος» H απίθανη έκθεση μαθητή Ε’ Δημοτικού για το πρώτο ραντεβού

ekthesi-708

03-03-2018 11:36

Πριν από 23 χρόνια, η δασκάλα του Γιώργου Μαργαρίτη, ζήτησε από τα παιδιά της Πέμπτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου να γράψουν μια έκθεση με θέμα «Πώς φαντάζομαι το πρώτο μου ραντεβού».

Δεν συναντάμε συχνά τόσο προχώ θεματολογία στις σχολικές εκθέσεις, γι’ αυτό πριν από όλα τα άλλα θα θέλαμε να στείλουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς και τα συγχαρητήριά μας στην «βλέπω λίγο πιο μπροστά από όλους σας» δασκάλα.

Αλλά ας πάμε στο θέμα μας που είναι ο μαθητής.

Η έκθεση που έγραψε στο μπλε τετράδιο της 5ης Δημοτικού ο Γιώργος με το παραπάνω θέμα, περιλαμβάνει τη ρουτίνα ενός ενήλικα πριν το ραντεβού, με τα μάτια ενός παιδιού. Με αρχή μέση και ένα απροσδόκητο τέλος ο 10χρονος τότε μαθητής περιγράφει γλαφυρά και με μια γλυκόπικρη ειλικρίνεια όλη τη διαδικασία ενός ραντεβού που δεν ζήτησε καν ο ίδιος. Η έκθεση που μας έφτιαξε τη μέρα, άρχισε ήδη να γίνεται viral στα Social Media.

Μόλις τη διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί.

Σκέφτομαι και γράφω

Θέμα: Πώς φαντάζομαι το πρώτο μου ραντεβού

Ενώ σ’ όλο το σπίτι υπάρχει μονοτονία ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο και μου χαλάει την ηρεμία. Το σηκώνω τάχα τώρα άνετος, ρωτάω ποιος είναι. Μου απαντά τότε μια γλυκειά γυναικεία φωνή:

– Θέλεις να βγούμε το βράδυ;

Μου ‘ρθε νταμπλάς τότε αλλά φυσικά δε θα ‘χανα την ευκαιρεία:

– Ναι!, της απαντάω ψύχραιμος.

Αφού κανονίσαμε τόπο, χρόνο κου του λου (κ.τ.λ.) κλείνουμε το τηλέφωνο και γυρνάω να συνεχίσω τη «δουλειά» μου.

Η μεγάλη μέρα φτάνει. Παραλίγο να το ξεχάσω. Σηκώνομαι απ’ την σκληρή δουλειά που έκανα (ξάπλωνα) και αρχίζω. Πρώτα βγάζω ρούχα, τα φοράω, κολονίζομαι, φτιάχνω το μαλλί μου και… έτοιμος. Όμως κάτι έλειπε. Δεν ήταν το TULIP. Ήταν το χαρτζηλίκι. Αφού το κανόνισα κι αυτό, βάζω το μπουφάν μου και κατεβαίνω να πάω να την πάρω.

Φτάνω σπίτι της, βρίσκω το κουμπί, φωνάζω έναν κύριο να μου το πατήσει γιατί είναι ψηλά και της λέω

– Αργήσαμε, κατέβα.

Κατεβαίνει όλο χαρά και τότε της προσφέρω ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα. Το τι έγινε μετά είναι ακατάληλο για μικρά παιδάκια.

Την παίρνω και ξεκινάμε. Στο δρόμο συζητούσαμε για τα προσωπικά μας. Είχα λίγο τρακ επειδή ήμουν πρωτάρης ακόμα, αλλά το ‘παιξα cool (κουλ). Φτάσαμε στο μέρος. Σαν «τζεντλεμαν» που είμαι της τραβάζω την καρέκλα να καθίσει.

– Τι θα πάρεις; Ρωτάω με ένα ύφος.

– Τίποτα κάνω δίαιτα, μου λέει.

– Να σε κεράσω; ρωτάω.

Έτσι η ώρα κύλισε. Η ώρα πήγε 8 και 24 και 32. Ετοιμαστήκαμε να φύγουμε, πλήρωσα, άφησα και μπουρμπουάρ. Βγαίνουμε έξω την πάω σπίτι και γυρνάω σπίτι. Ξεντύθηκα και ξάπλωσα. Όλο το βράδυ σκεφτόμουν το ραντεβού. Τώρα πια δε θα ήμουν πρωτάρης. Αν δεν ήταν βράδυ θα ούρλιαζα, αλλά ούρλιαξα στο όνειρό μου.

Υ.Γ. Και μετά ξύπνησα

Μαργαρίτης Γιώργος

————————————

Σχόλια δασκάλας: Μπράβο! Να διαβαστεί!

bovary