H Aμαλία Κωστοπούλου εξομολογήθηκε πως “κράσαρε” από τις κρίσεις πανικού


30-12-2017 13:30

Η κόρη του Πέτρου Κωστόπουλου και της Τζένης Μπαλατσινού, έγραψε στο blog της στο jenny.gr την εμπειρία της μετά από τις κρίσεις πανικού που βίωσε στην Αμερική όπου βρίσκεται για σπουδές:

«Όσοι από εσάς με παρακολουθείτε πιστά, και εδώ και στο instagram, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει ότι τους τελευταίους μήνες δεν ποστάρω σχεδόν ποτέ, ή ποστάρω απρόσωπα πράγματα, τελείως διαφορετικά από ό,τι παλιότερα. Αυτό έγινε γιατί τους τελευταίους μήνες συνέβησαν διάφορα στην ζωή μου που με “βάρυναν”.

Το συναίσθημα αυτό προήλθε από διάφορους παράγοντες. Πρώτα κάποιους ξεκάθαρα δυσάρεστους, όπως μια ανακάλυψη πως φίλες που θεωρούσα κοντινές μου αποδείχτηκαν να μου έχουν το μαχαίρι στην πλάτη εδώ και πολλούς μήνες χωρίς εγώ να το καταλάβω.

Έζησα επίσης κάποια περιστατικά δύο-τριών κοντινών μου φίλων που πονούσαν πραγματικά από το σοβαρά προβλήματα και αναζητούσαν την βοήθειά μου και τον χρόνο μου. Θα μου πεις αυτό είναι καλό. Δείχνει πως τα άτομα γύρω σου σε εμπιστεύονται με τα μεγαλύτερα σου προβλήματα.

Όμως, όποιος με ξέρει, ξέρει πως είμαι ολόκαρδα εκεί για όλους τους κοντινούς μου. Οπότε παίρνω και τα προβλήματα των φίλων μου προσωπικά, τα εσωτερικεύω, προσπαθώ να τους βοηθήσω μπαίνοντας στην θέση τους, νιώθοντας τα συναισθήματά τους, και αφιερώνοντας ατελείωτη ενέργεια για να σιγουρευτώ ότι είναι καλά, ό,τι και αν έχω να κάνω, όσες υποχρεώσεις κι αν με κυνηγάνε. Αυτό μου κόστισε αρκετά καθώς σπαταλούσα όλο τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που είχα μόνο σε εκείνους και καθόλου στον εαυτό μου. Ταυτόχρονα κρατούσα ό,τι συνέβαινε στη δική μου ζωή μέσα μου, καθώς ένιωθα αχάριστη να τους επιβαρύνω επιπλέον με τα δικά μου θέματα, με αποτέλεσμα κανείς ποτέ να μην αναρωτιέται εάν εγώ τελικά είμαι καλά.

Αυτά τα περιστατικά, συνδυασμένα με το γεγονός ότι προσπαθούσα να φέρω εις πέρας έναν στόχο που έχω θέσει εδώ και 5 χρόνια, να τελειώσω δηλαδή νωρίτερα το πανεπιστήμιο, όχι για να αποδείξω ότι είμαι πιο έξυπνη αλλά γιατί πολύ απλά οι γονείς μου δεν θα μπορούσαν να με υποστηρίξουν οικονομικά και τέταρτο χρόνο, μου έφεραν απίστευτο στρες. Οι σκέψεις πως θα είμαι απογοήτευση και βάρος στους ανθρώπους μου εάν δεν το καταφέρω, έκαναν ένα απλό μάθημα να μοιάζει κυκεώνα. Και φυσικά, όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία μου νιώθω τη δυσκολία να βρεις δουλειά στις μέρες μας, ο ανταγωνισμός είναι απίστευτος και προκαλεί επιπλέον άγχος.

Μια πραγματικότητα που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο αληθινή καθώς από τον Μάιο θα βγω κι εγώ στην αγορά εργασίας… Σταμάτησα να πηγαίνω γυμναστήριο, άρχισα να τρώω χάλια, πήρα κάποια κιλά, δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου..Για να μην τα πολυλογώ κάπου κράσαρα. Δεν άντεξα άλλο. Έγινα υπερευαίσθητη, άρχισαν οι κρίσεις πανικού και κάπου εκεί συνειδητοποίησα τι μου γίνεται.

Κάποιος κάποτε μου είχε πει πως οι κρίσεις πανικού είναι ο τρόπος του σώματός μας να σωματοποιήσει ψυχολογικές καταπιέσεις, να ανάψει ένα κόκκινο προειδοποιητικό φωτάκι και να μας πει πως κάτι πάει λάθος, πως κάτι πρέπει να αλλάξει. Ακόμα και αν τα πήγα καλά στο σχολείο, ακόμα και αν βοήθησα τους φίλους μου, αυτά ήταν τελικά στο κόστος της δικής μου συναισθηματικής υγείας»

marieclaire.com